.

ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΙΗΓΗΘΕΙΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΔΙΟΝΥΣΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΣΤΕ MOZZILA FIREFOX

Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2015

Σταυροδρόμια πολιτικής

Υπάρχουν δυο λογιών παραμύθια. Αυτά που στο τέλος ο ήρωας επιστρέφει στο σπίτι του κι εκείνα που μεταμορφώνεται και ζει καινούρια ζωή. Στα πρώτα ανήκει ο Κοντορεβιθούλης και στα δεύτερα η Σταχτοπούτα. Καμιά φορά όμως τα μοτίβα αυτά συμπλέκονται, όπως στην περίπτωση του Οδυσσέα: προϋπόθεση για την επιστροφή είναι η μεταμόρφωση.

Πέντε περίπου χρόνια τώρα, η χώρα κι ο λαός έχουν μπει σ’ ένα ταξίδι με περιπέτειες. Τόσες πολλές και τόσο δύσκολες, που είναι πολλοί όσοι “θέλουν να γυρίσουν σπίτι τους”, δηλαδή τα πράγματα να γίνουν όπως παλιά. Αυτό όμως ποτέ, σε κανένα παραμύθι, δεν έχει συμβεί – κι ούτε πρόκειται να γίνει τώρα.

Τρεις είναι οι πιο συνηθισμένοι λόγοι που οι άνθρωποι διατυπώνουν μια τέτοια επιθυμία. Ο πρώτος είναι ότι θέλουν ν’ αλλάξουν τα πράγματα, αλλά όχι οι ίδιοι. Ο δεύτερος είναι ότι οι κακουχίες είναι τόσο μεγάλες, που λυγίζουν. Κι ο τρίτος είναι ότι δεν βρίσκουν κανένα νόημα, γιατί γύρω τους βλέπουν το ‘πάρτυ’ να συνεχίζεται.

Όποιοι ενδιαφέρονται ν’ αλλάξουν τα πράγματα πρέπει να έχουν υπόψη αυτούς τους τρεις λόγους. Για τον πρώτο, να δείχνουν κατανόηση. Για τον δεύτερο, να φροντίζουν (προκαταβολικά) να μην φτάσουν τα πράγματα εκεί. Και για τον τρίτο, να διαλέγουν προσεκτικά τους συνεργάτες τους – εκείνους δηλαδή που συμβολίζουν (στα μάτια του κόσμου) την αλλαγή.

Και για μεν την κεντρική κυβέρνηση, τα πράγματα έχουν λίγο πολύ πάρει τον δρόμο τους, που κατά τη γνώμη μου είναι (σχεδόν) ανεπίστρεπτος. Για την δημοτική όμως αρχή, υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα, που είναι ανηφορικός και δύσκολος – και δεν  θα μπορούσε να ‘ναι διαφορετικά. Παρ’ όλα αυτά όμως, είναι αρκετά τα στελέχη της τελευταίας, που δείχνουν να μην το καταλαβαίνουν. 

Οι ενδείξεις γι αυτό είναι πολλές: ανυπαρξία κανόνων ή περιστατικά μη τήρησής τους (όπου αυτοί υπάρχουν), ελλιπής οργάνωση και χαμηλή παραγωγικότητα των υπηρεσιών (ακόμα), αναθέσεις της τελευταίας στιγμής (που αντιβαίνουν την δεοντολογία και τις προεκλογικές δεσμεύσεις), βιαστικές αποφάσεις κι αμφιλεγόμενες κινήσεις (που εκθέτουν όσους κι όσες προβαίνουν σ’ αυτές). Κι άλλα πολλά, που καταλήγουν (πάντα και μοιραία) στην τελική αναποτελεσματικότητα του δήμου – όπως κι επί των ημερών Καλαφατέλη.

Τα παραπάνω επιβεβαιώνουν τις εκτιμήσεις που διατύπωσα προεκλογικά και μετεκλογικά, αλλά χωρίς αυταπάτες: ο Καλάφι και το σύστημά του έπρεπε να φύγουν και καλώς έφυγαν. Η διοίκηση όμως Ζαμάνη έχει έλλειμμα και μάλιστα διπλό.

Αφενός της λείπουν στελέχη ικανά και έμπειρα στη διοίκηση – γιατί φυσικά, άλλο διοίκηση κι άλλο εκλογές - που θα συγκροτήσουν μια συνεκτική ηγετική ομάδα. Μια ομάδα που έχοντας κοινούς στόχους, θα μπορεί να συνθέτει τις διαφορετικές απόψεις των μελών της και να τις κάνει πράξη ευεργετική για τους πολίτες. Αν δεν υπάρχει αυτή, τότε υπάρχει μόνο ο δήμαρχος, που στο τέλος αποδεικνύεται (πάντα) ‘γυμνός’ και μόνος.

Κι αφετέρου, της λείπει η σαφής διατύπωση ενός οράματος, ικανού να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει το πολιτικό και υπηρεσιακό προσωπικό του δήμου, αλλά και όσους δημότες επιθυμούν να συμβάλλουν σε κάτι διαφορετικό. Χωρίς το όραμα, δεν υπάρχει πυξίδα. Και χωρίς πυξίδα, δεν υπάρχει ταξίδι μεταμόρφωσης, ούτε κι επιστροφή. Το καράβι κάνει κύκλους μέχρι που τελειώνουν οι προμήθειες ή ναυαγεί.

Η διατύπωση του οράματος ξεκαθαρίζει τι θα γίνει και σκιαγραφεί αυτούς που θα το φέρουν σε πέρας. Δεν είναι ανάγκη ν’ αλλάξουν όλα μεμιάς – ούτε γίνεται άλλωστε. Ας ξεκινήσουν από τα βασικά και τα πιο αναγκαία. Γιατί η συνετή και δίκαιη διαχείριση των τρεχόντων είναι η πιο απαιτητική και δύσκολη φάση για την πραγμάτωση ενός οράματος. (Αυτό ας το θυμούνται και κάποιοι φίλοι, που λίαν συντόμως θα κληθούν να αναλάβουν νέα καθήκοντα.)

Πρέπει δηλαδή να χαραχτούν οι γραμμές – όχι ανάμεσα σε ανθρώπους, αλλά σε πρακτικές. Να μπουν και να τηρηθούν τα όρια που δεν πρέπει να επιτρέψουμε να περάσουν ξανά όσοι ασκούν (στο όνομά μας) εξουσία. Κι όσοι τα περάσουν, να φύγουν.

Παραδόξως, ο μόνος ‘σύμμαχος’ της νέας διοίκησης είναι, σ’ αυτή τη φάση, η αντιπολίτευση (!) και πιο συγκεκριμένα, η αναδυόμενη συμμαχία ανάμεσα στις δύο πρώτες παρατάξεις της. Αυτό ήταν ορατό από νωρίς. Μια συμμαχία σκληρή, με τυφλή νοοτροπία και παιδιάστικη πρακτική, τόσο που καταντά όχι μόνο ανόητη, αλλά και άχρηστη. Γιατί εγκλωβίζει τα στελέχη της σε μια άνευ ουσίας αντιπαράθεση και ‘αποκοιμίζει’ την δημοτική αρχή με την προβλέψιμη ‘κριτική’ της.  

Όμως, κάποια στιγμή μέσα στη καινούρια χρονιά, ο δήμαρχος θα βρεθεί αντιμέτωπος με τις μέχρι τώρα επιλογές του - σε επίπεδο στελεχών και πολιτικών. Θα  πρέπει ν’ αποφασίσει αν θέλει ‘να γυρίσει στο σπίτι του’ ή να προχωρήσει στη μεταμόρφωση του δήμου. Και προϋπόθεση για το τελευταίο είναι να αλλάξει (και) ο ίδιος. Όπως και να ‘χει, θα πρέπει να πάρει τις αποφάσεις του. Αλλιώς το timing θα χαθεί κι αργότερα θα τις παίρνουν άλλοι για εκείνον.

Καλή χρονιά να έχουμε, με Υγεία!

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Μπάτε σκύλοι αλέστε …

Κουβέντιαζα μ’ ένα φίλο για το θέμα της σημερινής ανάρτησης και μου ‘πε πως ένα πετυχημένο “project” κονόμας πρέπει να πληροί τρεις βασικές προϋποθέσεις:
- Πρώτον, πρέπει να έχει έναν καλό “μπροστινό παίκτη”, ικανό να διαχειρίζεται το κεντρικό πόστο, απ’ όπου θα βγουν τα χοντρά φράγκα.
-  Δεύτερον, πρέπει να επιτρέπει να στηθούν πολλά μικρότερα μαγαζάκια ολόγυρα από το κεντρικό, για να μαζέψει πολλούς κι ευχαριστημένους ‘συνεργάτες’ και υποστηρικτές.
-  Και τρίτον, πρέπει να έχει εξασφαλισμένη όχι μόνο τη σιωπή του τοπικού τύπου, αλλά και την υποστήριξή του, με το αζημίωτο βέβαια, ώστε να στρέφει αλλού την προσοχή του κοσμάκη – πχ στον άρτο και τα θεάματα.

Αν υπάρχουν αυτά, το “project” θα πάει μια χαρά, μη το φοβάσαι, μου είπε ο φίλος μου. Εκτός κι αν έρθουνε τα πάνω κάτω, πρόσθεσε - την ώρα ακριβώς που σκεφτόμουνα ότι τελικά μάλλον αυτό συνέβη στον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών του Μαΐου. Ήρθανε τα πάνω κάτω κι έτσι, (όλοι) οι άνθρωποι του συστήματος, φανεροί και κρυφοί, έχασαν τον δήμο μέσα από τα χέρια τους - και μαζί του και το ‘κοκό’. Κι ακόμα δεν μπορούν να το χωνέψουν.

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

Με δυο λόγια

Τελευταία υπάρχει ένας κατακλυσμός (αναδρομικών) αποκαλύψεων για σκάνδαλα υπουργών, βολευτών, πολιτικών στελεχών, κρατικών αξιωματούχων, μεγαλο-επιχειρηματιών, αλλά και (φτωχομπινέδων) υπαλλήλων του δημοσίου. Κι όλα αυτά συμβαίνουν την ώρα που ο κόσμος χειμάζεται από τα διαρκή, άγρια και εν πολλοίς παράλογα φορο-εισπρακτικά μέτρα του κάθε εγκάθετου χαρτογιακά. Τα σκάνδαλα είναι τόσα πολλά, τόσο σοβαρά και πάντα σε βάρος των γνωστών υποζυγίων. Και βγαίνουν στο φως από απηυδισμένους και γενναίους συμπολίτες μας, που αψηφώντας την απειλή των αντιποίνων, δημοσιοποιούν τα εγκλήματα που έχουν κάνει τα (οικονομικά) αφεντικά αυτού του τόπου και τα (πολιτικά) τσιράκια τους.

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Οι Γενναίοι του Μπρανκαλεόνε *

Πλούσιες οι εξελίξεις της Κυριακής στο δημοτικό σκηνικό. Γενική Συνέλευση η Ανατροπή, Συνδιάσκεψη του Συμβουλίου Διοίκησης η Συμμαχία, ολοκλήρωση των οργανωτικών της η Νέα Πνοή. Πλούσιες οι εξελίξεις, αλλά κι απογοητευτικές - κυρίως γιατί αποδεικνύεται (ξανά) πως οι ‘ποντικομικρούληδες’ που ευαγγελίζονται το νέο, μένουν κολλημένοι στο παλιό. Κάτι που γίνεται αντιληπτό απ’ τον κόσμο, που τους γυρίζει την πλάτη. Αδιάψευστος μάρτυρας οι αριθμοί.

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Αυτή την διαδικασία εμπιστεύομαι

Αναδημοσιεύω την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του αντιδήμαρχου Ηλία Υφαντή στην "Οδό Διονύσου" για το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα του Δήμου, που τελειώνει ως εξής: "Αυτή την διαδικασία εμπιστεύομαι, που δίνει βήμα και φωνή στον πολίτη και εξασφαλίζει σε όλους την ισότιμη συμμετοχή." 
«Βήμα στον πολίτη - Ισότιμη συμμετοχή σε όλους»
Το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα (Ε.Π.) αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία που διαθέτει η διοίκηση ενός Δήμου, προκειμένου να ιεραρχήσει τους στόχους της, να προγραμματίσει τις προτεραιότητές της και να διαθέσει το υπάρχον προσωπικό και τους υπάρχοντες πόρους σε συγκεκριμένες εργασίες, ώστε να επιτευχθούν τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα στην διάρκεια μιας πενταετίας.  Με προγραμματισμένη για μεθαύριο Τετάρτη 15 Οκτωβρίου την πρώτη συνάντηση των εθελοντών εμπειρογνωμόνων που θα ασχοληθούν με το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα,  η Οδός Διονύσου συζήτησε με τον αρμόδιο Αντιδήμαρχο Στρατηγικού Σχεδιασμού και Ανάπτυξης του Δήμου Διονύσου Η. Υφαντή, που ήταν ιδιαιτέρως αναλυτικός αλλά και αισιόδοξος για την πορεία του εγχειρήματος, που αυτή τη φορά θα διεξαχθεί με εντελώς νέους όρους.

Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2014

Ορίζοντες vs. Χελώνα


Αυτή τη φορά δεν θα κουράσω με πολλές αναλύσεις. Θα μοιραστώ μαζί σας μερικές διαπιστώσεις, που προκύπτουν διά γυμνού οφθαλμού από την έως τώρα πορεία της νέας δημοτικής αρχής.

Μέρα με τη μέρα, η παράταξη των ‘Ανοιχτών Οριζόντων’ μετατρέπεται σε ‘Παράταξη (σχηματισμό) Χελώνας’. Γίνεται όλο και πιο κλειστή, φοβική, αργοκίνητη. Κι όταν αισθάνεται απειλή, κλείνεται στο καβούκι της.

Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2014

Το νησί των Μακάρων

Στην ελληνική μυθολογία οι Νήσοι των Μακάρων ήταν κάποια φανταστικά νησιά που βρίσκονταν στην άκρη του κόσμου, στη μέση του Ωκεανού. Εκεί πήγαιναν οι ψυχές των ευτυχισμένων ηρώων και άλλων επιφανών ανδρών μετά τον θάνατό τους – κατά τον Ησίοδο δε, οι ήρωες δεν πέθαιναν, αλλά εξακολουθούσαν να ζουν εκεί. Όσοι πήγαιναν στον παράδεισο αυτό, περνούσαν μια ζωή ξένοιαστη, χωρίς να τους ταλαιπωρούν νεροποντές ή χιόνια. Οι ώρες τους κυλούσαν χωρίς καμία έγνοια και άγχος και με αργές κινήσεις, μια που το έδαφος ήταν πολύ γόνιμο και έδινε καρπούς διαρκώς. Εκεί οι θεοί τους χάριζαν την αθανασία.

Αυτά εκεί. Εδώ όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά, τόσο για τους κοινούς ανθρώπους, όσο και για τους ήρωες. Γιατί μπορεί, σπάνια πια, να ξεκλέβουμε μια ώρα ξεγνοιασιάς μαζί με φίλους ή μόνοι μας, αλλά:
· οι ρυθμοί μας πρέπει να είναι πιο γρήγοροι από τον αραμπά,
· η προσπάθειά μας να δίνει στο τέλος καρπούς, γιατί η αμβροσία τέλος  κι εντέλει
· η βούλησή μας κι όχι η συνήθεια να καθορίζει προς πού θα πάμε.


Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2014

Των φρονίμων τα παιδιά

Δεν ανήκω σ’ αυτούς που περιμένουν (αφελώς ή κουτοπονηρίστικα) όλα να φτιάξουν μέσα σε 2-3 εβδομάδες και που, τώρα πια, επισημαίνουν (θορυβωδώς) τα χρόνια προβλήματα του δήμου. Ούτε και σ’ εκείνους, τους αμετανόητους πρώην, που - αν είχαν κουκούτσι μυαλό - θα σιωπούσαν, αντί ν’ αναδεικνύουν από μόνοι τους τα τρομερά ελλείμματα της προηγούμενης διοίκησης. Που αναρτούν φωτό και βίντεο από πλημύρες και κακοτεχνίες του δήμου, χωρίς να σκέφτονται το στοιχειώδες: ότι όλα αυτά ήταν το δικό τους ‘έργο’ και γι αυτό ο κόσμος τους μαύρισε.

Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2014

Παιχνίδια εξουσίας (τι ‘χες Γιάννη, τι ‘χα πάντα…)

Τον τελευταίο καιρό εξελίσσεται ένα σκληρό παιχνίδι εξουσίας στους κόλπους της νέας δημοτικής αρχής. Ο νεοεκλεγείς δήμαρχος Ζαμάνης βρίσκεται αντιμέτωπος με μια ομάδα δημοτικών συμβούλων, που τον πιέζει να κάνει συγκεκριμένες επιλογές προσώπων (για τις θέσεις ευθύνης και συνεργατών) και τον αμφισβητεί ευθέως όταν δεν τις ακολουθεί.

Το εντυπωσιακό είναι ότι στην ομάδα αυτή πρωτοστατούν κάποιοι άνθρωποι (εντός κι εντός δημοτικού συμβουλίου) που ως τα χτες θεωρούνταν εντελώς “δικοί του”.  Είναι οι ίδιοι που τον είχαν σπρώξει να δημιουργήσει τους Ανοικτούς Ορίζοντες για να κατέβει αυτόνομα στις εκλογές. Είναι επίσης οι ίδιοι άνθρωποι που συνέβαλαν αποφασιστικά στην εκλογή του, κουβαλώντας πολλές ψήφους στο ‘κατάστημα’.

Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2014

Τάδε έφη Ζαρατούστρα (2)

Συνεχίζω κι ολοκληρώνω την αποκωδικοποίηση εκείνης της κουβέντας με τρεις ακόμα αλήθειες.

3. Για να κερδίσεις τη βοήθεια του κόσμου, κέρδισε πρώτα την εμπιστοσύνη του.
Στους καιρούς μας είναι πολλά τα πράγματα που λείπουν: χρήματα, προσωπικό, ευκαιρίες, μέσα. Μα πάνω απ’ όλα λείπει η εμπιστοσύνη του κόσμου, του ενός στους άλλους και πάνω απ’ όλα στους πολιτικούς - και δικαίως. Λείπει δηλαδή αυτό που μπορεί να τον κινητοποιεί και να τον κάνει να συμμετέχει. Κι έτσι, με τη συμμετοχή αυτής της ανεξάντλητης πηγής δύναμης και πλούτου, ν’ ανατρέπεται η οποιαδήποτε έλλειψη υλικών πόρων.