.

ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΙΗΓΗΘΕΙΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΔΙΟΝΥΣΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΣΤΕ MOZZILA FIREFOX

Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Εν αναμονή

Η μεθαυριανή συνέντευξη Καλαφατέλη - και λοιπών στελεχών της Ε.Π., όπως την έχουν ανακοινώσει -  θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Εκεί υποθέτω ότι θα απαντήσει στις αποκαλύψεις (για τα σκάνδαλα στις Σχολικές) με νέες αποκαλύψεις (για άλλα  σκάνδαλα, από πλευράς Ζαμάνη). Υποθέτω επίσης ότι θα κάνει και μια εκτίμηση της όλης κατάστασης στο δημοτικό σκηνικό, με αφορμή τη συμπλήρωση (σχεδόν) ενός χρόνου από τη Μεγάλη του Ήττα.

Αν και προσωπικά θεωρώ (πια) τον πρώην δήμαρχο καμένο χαρτί, πιστεύω ότι η συνέντευξη αυτή πρέπει να τύχει της προσοχής όλων μας για πολλούς λόγους - με σπουδαιότερο ότι ίσως φανεί η αλήθεια του ρητού "το 'να χέρι νίβει τ' άλλο και τα δυο το πρόσωπο". 

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2015

Μπουρλότο (3): “Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου”

Η ταινία εξιστορεί το σκάνδαλο Watergate: Ιούνιος 1972, παραμονές της επανεκλογής του προέδρου Νίξον, μια ομάδα ανδρών εισβάλλουν στα γραφεία των Δημοκρατικών στην Ουάσινγκτον, συλλαμβάνονται τυχαία από την αστυνομία, περνούν από δίκη και καταδικάζονται σαν μπουκαδόροι,  αφήνοντας πολλά ερωτηματικά στην κοινή γνώμη. Δυο ρεπόρτερς της Washington Post, με την βοήθεια ενός πληροφοριοδότη (‘Βαθύ Λαρύγγι’), αρχίζουν να ερευνούν την υπόθεση και, βάζοντας σε κίνδυνο την ίδια τους τη ζωή, ανακαλύπτουν ότι δεν επρόκειτο για απλή ληστεία, αλλά για παράνομη κατασκοπεία και μάλιστα με τις ευλογίες της επιτροπής προεκλογικής εκστρατείας του Νίξον. Η κυβέρνηση διαψεύδει και πιέζει αφόρητα την εφημερίδα να κλείσει την υπόθεση. Τα θεμέλια όμως της κυβέρνησης αρχίζουν να τρίζουν καθώς βγαίνουν στην επιφάνεια κι άλλα σκάνδαλα. Ο πρόεδρος Νίξον επιμένει να αρνείται κάθε σχέση και τα ρίχνει όλα στους συνεργάτες του, αλλά τελικά, το 1974, παραιτείται υπό το βάρος των αποκαλύψεων.

Πολλά πράγματα μεσολάβησαν στην εβδομάδα που το blog ήταν ‘κλειστόν λόγω αδείας’. Πράγματα σοβαρά, εξόχως αποκαλυπτικά, αλλά και άκρως επικίνδυνα. Γι αυτό και για να σχηματίσουμε μιασυνολική εικόνα της υπόθεσης, ας κάνουμε μια αναδρομή στα πραγματικά γεγονότα:

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2015

Μπουρλότο (2): "Όλα στο φως" ;

Μ’ αφορμή τα όσα ειπώθηκαν από τον πρώην δήμαρχο (στη συνεδρίαση της Δευτεροβάθμιας Σχολικής Επιτροπής) και τον εκπρόσωπο τύπου της Ενωτικής Πρωτοβουλίας (σε συνέντευξη στην Οδό Διονύσου), αποφάσισα να κάνω μια καινούρια ανάρτηση. Άσε που σε λίγο αυτό θα ήταν αναγκαίο ούτως ή άλλως, καθώς προβλέπω ότι πολύ σύντομα θα “ξεχείλιζε” (και) η προηγούμενη ανάρτηση απ’ τα πολλά σχόλια.
Είπε λοιπόν, ο εκπρόσωπος τύπου ότι η θεματολογία της (ακατονόμαστης) Διονυσοσκουφίτσας “περιορίζεται αποκλειστικά στο να συκοφαντεί τον κο Καλαφατέλη, μέλη της οικογένειάς του, στελέχη της παράταξής μας και να διασπείρει ασύστολα ψεύδη, με την ελπίδα να αποκτήσει υπόσταση την οποία εμείς, ως παράταξη, δεν είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε”.
Κι ότι το blog χρησιμοποιήθηκε και δυστυχώς χρησιμοποιείται ακόμα από τους Ανοιχτούς Ορίζοντες ως εργαλείο προπαγάνδας νομίζοντας πως η ανωνυμία, τους εξασφαλίζει το ακαταλόγιστο” και “ως εκ τούτου δεν ασχολούμαστε και ούτε πρόκειται ως παράταξη να ασχοληθούμε στο μέλλον”.

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Μπουρλότο

Άλλο ν’ ακούς για σκάνδαλα κι άλλο να τα βλέπεις με τα ίδια σου τα μάτια. Προπαντός δε, άμα αυτά αφορούν τον ευαίσθητο χώρο της Παιδείας. Και πιο συγκεκριμένα των σχολείων, για τα οποία τόσα κροκοδείλια δάκρυα έχουν χυθεί και τόσες φαρισαϊκές κορώνες έχουν λεχθεί από πολλούς και διάφορους.

Το πρώτο σκάνδαλο της περιόδου Καλαφατέλη που αποκαλύπτεται δεν είναι το μεγαλύτερο απ’ όσα έπονται. Είναι όμως ίσως το πιο ειδεχθές, γιατί αφορά “ το καλό των παιδιών μας”. Σύμφωνα με τον έλεγχο που διενεργήθηκε στα βιβλία της Δευτεροβάθμιας Σχολικής Επιτροπής, προκειμένου να συνταχθεί ο Οικονομικός Απολογισμός του 2014, ανακαλύφθηκαν πολλές λοβιτούρες.

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2015

Κρίσιμη καμπή

Τελικά, η κρίσιμη καμπή της δημοτικής αρχής φαίνεται πως ήρθε γρηγορότερα απ’ όσο πολλοί υπολόγιζαν – ακόμα κι οι πιο άσπονδοι αντίπαλοί της. Η προχτεσινή απόφαση της δημοτικής ομάδας των Ανοικτών Οριζόντων (για το κλείσιμο του Θέσπιδος) κι όσα την ακολούθησαν και θα ακολουθήσουν τις επόμενες μέρες, ίσως αποδειχθεί θρυαλλίδα απρόβλεπτων εξελίξεων. Ανεξαρτήτως αν η απόφαση για το κλείσιμο είναι ή όχι σωστή, η όλη μεθόδευση ήταν - στην καλύτερη περίπτωση - από τσαπατσούλικη έως βλακώδης.

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

Δημοτική αρχή και σωματεία: Ταγκό για δύο, αλλά πώς; (2)

Αν και τα 'όσα έχουν μεσολαβήσει στην υπόθεση των αθλητικών σωματείων είναι λίγο πολύ γνωστά, τα συνοψίζω παρακάτω για ν’ αποκτήσει κάθε αναγνώστης μια ολοκληρωμένη εικόνα. 

Τον Σεπτέμβριο του 2014, τα σωματεία ζητούν από τις Σχολικές Επιτροπές να τους παραχωρήσει τα σχολικά γυμναστήρια, αποδεχόμενα οικονομικές υποχρεώσεις, που δεν περιμένουν να εφαρμοστούν, όπως ποτέ μέχρι τότε. Για να πάρουν πολλές ώρες προπόνησης, κάποιοι δηλώνουν ψευδή στοιχεία για τα παιδιά των ακαδημιών τους, αλλά οι Σχολικές κλείνουν τα μάτια, παρά τις διαμαρτυρίες ορισμένων και κατανέμουν τον χρόνο με μεροληπτικά κριτήρια υπέρ ‘κολλητών’. 

Δημοτική αρχή και σωματεία: Ταγκό για δύο, αλλά πώς; (1)

Η υπόθεση με τα αθλητικά σωματεία γίνεται ολοένα και πιο ενδιαφέρουσα. Έχοντας ξεπεράσει τα στενά όρια της παραχώρησης των σχολικών χώρων, η ατζέντα της συζήτησης περιλαμβάνει πια (σχεδόν) τα πάντα και τους πάντες. Και καθώς η βεντάλια ανοίγει πολύ, κάποιοι ελπίζουν σε κάτι καλύτερο και κάποιοι άλλοι ανησυχούν για τα ‘υπάρχοντά’ τους.
Προβλέπω δε ότι, στο αμέσως προσεχές διάστημα, το θέμα αυτό θα μονοπωλήσει το ενδιαφέρον των δημοτών, αλλά και την αντιπαράθεση μεταξύ των δημοτικών παρατάξεων. Από την άλλη, είναι νομίζω μια καλή ευκαιρία για να κατανοήσει κανείς τον τρόπο, με τον οποίο οι διάφοροι ‘παίκτες’ αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα, θέτουν στόχους και χαράζουν στρατηγική για να τους πετύχουν. Καθώς το θέμα έχει πολλά επίπεδα ανάγνωσης και βαθιές ρίζες, θα το εξετάσουμε σε δυο συνέχειες – αρχικά στην κοινωνική και πολιτική του διάσταση και κατόπιν ως προς το σχεδιαζόμενο πλαίσιο των παραχωρήσεων.

Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015

Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου (Σώζεται η παρτίδα;)

Πέντε μήνες έχουν περάσει από την ανάληψη της ευθύνης διακυβέρνησης του δήμου από τη διοίκηση Ζαμάνη. Και τρεις που μεσολάβησαν μετά τις εκλογές, οκτώ. Το διάστημα είναι αρκετό για να  δει κανείς τις πραγματικές ικανότητες της δημοτικής αρχής και να βγάλει συμπεράσματα για το πού πάει το πράγμα. Όπως το βλέπω, τίποτα απ’ τα δύο δεν είναι ενθαρρυντικό.

Ο νέος δήμαρχος – αν και σε λίγο, δύσκολα πια θα τον αποκαλεί κανείς ‘νέο’ – μοιάζει να προσπαθεί να καλύψει ο ίδιος τα χάντικαπ των επιλογών του. Και φυσικά, αυτό δεν μπορεί να προχωρήσει. Γιατί, τι να πρωτοκάνει κανείς, ακόμα κι αν μπορούσε να τα κάνει όλα σωστά; Και τι απ’ αυτά μπορεί να κρατήσει και για πόσο, μόλις στρέψει αλλού την προσοχή του; Σαν αποτέλεσμα, ενδιαφέρουσες πρωτοβουλίες εξαγγέλλονται, ξεκινούν και μετά βαλτώνουν. Το ‘σύστημα πλημμύρα’ των προηγούμενων, που έτρεχαν (επιλεκτικά) πίσω από τα προβλήματα αντί να τα προλαβαίνουν,  μοιάζει να εξελίσσεται, σε λίγο, σε ‘σύστημα ναυάγιο’.

Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2015

Σταυροδρόμια πολιτικής

Υπάρχουν δυο λογιών παραμύθια. Αυτά που στο τέλος ο ήρωας επιστρέφει στο σπίτι του κι εκείνα που μεταμορφώνεται και ζει καινούρια ζωή. Στα πρώτα ανήκει ο Κοντορεβιθούλης και στα δεύτερα η Σταχτοπούτα. Καμιά φορά όμως τα μοτίβα αυτά συμπλέκονται, όπως στην περίπτωση του Οδυσσέα: προϋπόθεση για την επιστροφή είναι η μεταμόρφωση.

Πέντε περίπου χρόνια τώρα, η χώρα κι ο λαός έχουν μπει σ’ ένα ταξίδι με περιπέτειες. Τόσες πολλές και τόσο δύσκολες, που είναι πολλοί όσοι “θέλουν να γυρίσουν σπίτι τους”, δηλαδή τα πράγματα να γίνουν όπως παλιά. Αυτό όμως ποτέ, σε κανένα παραμύθι, δεν έχει συμβεί – κι ούτε πρόκειται να γίνει τώρα.

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Μπάτε σκύλοι αλέστε …

Κουβέντιαζα μ’ ένα φίλο για το θέμα της σημερινής ανάρτησης και μου ‘πε πως ένα πετυχημένο “project” κονόμας πρέπει να πληροί τρεις βασικές προϋποθέσεις:
- Πρώτον, πρέπει να έχει έναν καλό “μπροστινό παίκτη”, ικανό να διαχειρίζεται το κεντρικό πόστο, απ’ όπου θα βγουν τα χοντρά φράγκα.
-  Δεύτερον, πρέπει να επιτρέπει να στηθούν πολλά μικρότερα μαγαζάκια ολόγυρα από το κεντρικό, για να μαζέψει πολλούς κι ευχαριστημένους ‘συνεργάτες’ και υποστηρικτές.
-  Και τρίτον, πρέπει να έχει εξασφαλισμένη όχι μόνο τη σιωπή του τοπικού τύπου, αλλά και την υποστήριξή του, με το αζημίωτο βέβαια, ώστε να στρέφει αλλού την προσοχή του κοσμάκη – πχ στον άρτο και τα θεάματα.

Αν υπάρχουν αυτά, το “project” θα πάει μια χαρά, μη το φοβάσαι, μου είπε ο φίλος μου. Εκτός κι αν έρθουνε τα πάνω κάτω, πρόσθεσε - την ώρα ακριβώς που σκεφτόμουνα ότι τελικά μάλλον αυτό συνέβη στον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών του Μαΐου. Ήρθανε τα πάνω κάτω κι έτσι, (όλοι) οι άνθρωποι του συστήματος, φανεροί και κρυφοί, έχασαν τον δήμο μέσα από τα χέρια τους - και μαζί του και το ‘κοκό’. Κι ακόμα δεν μπορούν να το χωνέψουν.