.

ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΙΗΓΗΘΕΙΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΔΙΟΝΥΣΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΣΤΕ MOZZILA FIREFOX

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011

Ζητήματα Δημοκρατίας (2): Τα ‘νόμιμα δικαιώματα’ του δημάρχου

Συνεχίζοντας την συζήτηση της 11ης Ιουνίου, ας εξετάσουμε το δεύτερο ζήτημα που τέθηκε από τα σχόλια των φίλων συμπολιτών – αναγνωστών και που έχει ως εξής:
Πόσο δημοκρατικό είναι ένας / μία ανώνυμη blogger να προσπαθεί να επιβάλλει σ’ έναν εξουσιοδοτημένο άρχοντα (τον δήμαρχο) να παραιτηθεί του ‘νομίμου δικαιώματός του’ να ορίζει ο ίδιος τους ειδικούς συμβούλους της επιλογής του - ειδικά δε όταν αυτό αποτελεί πάγια πρακτική και των προκατόχων του;
Για τον σκοπό αυτό, επιτρέψτε μου να ακολουθήσω 6 απλά βήματα σκέψης: 

Τι είδους υπηρεσίες παρέχει ένας ειδικός σύμβουλος σ’ έναν δήμο;
 Σύμφωνα με το οργανόγραμμα του δήμου Διονύσου (και των περισσοτέρων άλλων),  οι ειδικοί σύμβουλοι, ειδικοί συνεργάτες και επιστημονικοί συνεργάτες υπάγονται στον ίδιο τον δήμαρχο (όπως διευκρινίζει ο εσωτερικός κανονισμός) και παρέχουν τις εξής υπηρεσίες:
Ασκούν καθήκοντα επιτελικά και δεν έχουν αποφασιστική αρμοδιότητα οποιασδήποτε μορφής. Παρέχουν συμβουλές και διατυπώνουν εξειδικευμένες γνώμες γραπτά ή προφορικά για το συγκεκριμένο τομέα δραστηριοτήτων του Δήμου, τον οποίο έχουν οριστεί να εξυπηρετήσουν. Ειδικότερα, παρέχουν υπηρεσίες μέσα στον κύκλο των γνώσεών τους σε εξειδικευμένα επιστημονικά και τεχνικά θέματα που μπορούν να αναφέρονται στη διενέργεια ερευνών, εκπόνηση μελετών, σύνταξη εκθέσεων, υποβολή προτάσεων ή εισηγήσεων, επεξεργασία και παρουσίαση στοιχείων απαραιτήτων για την πραγμάτωση των σκοπών του Δήμου, παροχή επιστημονικής ή τεχνολογικής βοήθειας στις οργανωτικές μονάδες του δήμου σε ειδικά θέματα που τις απασχολούν, συστηματική παρακολούθηση της επιστήμης και τεχνολογίας στον τομέα της δραστηριότητάς τους κλπ.
Πρακτικά δηλαδή, βρίσκονται στην διάθεση του δήμου (της δημοτικής αρχής και των υπηρεσιών - αλλά και του δημοτικού συμβουλίου και των δημοτών θα συμπλήρωνα, ερμηνεύοντας το πνεύμα του νόμου), προκειμένου να τους πληροφορήσουν, να τους εισηγηθούν και εν γένει να τους εφοδιάσουν με πληροφορίες, γνώσεις  και εργαλεία, τα οποία θα κάνουν ασφαλέστερη και αποτελεσματικότερη την λήψη αποφάσεων και την χάραξη στρατηγικής και πολιτικής προς όφελος (όλου) του δήμου.
Δυστυχώς όμως, η συνήθης πρακτική (δεκαετιών) τους θέλει να λειτουργούν (απλώς και ευτελώς) ως προσωπικοί συμβουλάτορες δημάρχων και αντιδημάρχων – που άλλωστε είναι εκείνοι που τους επιλέγουν και τους πληρώνουν. Το κύριο αντικείμενό τους δεν είναι να τους προασπίζουν από λαθεμένες εκτιμήσεις και αποφάσεις, αλλά από την αποκάλυψη αυτών. Δεν είναι να υποστηρίζουν τις υπηρεσίες του δήμου με τις εξειδικευμένες γνώσεις και την εμπειρία τους, αλλά να απεργάζονται σχέδια και σενάρια της δημοτικής αρχής - ερήμην των υπηρεσιών - τα οποία δεν επιθυμεί να αποκαλύψει ακόμη. (Στο ζήτημα αυτό θα επανέλθουμε τις επόμενες ημέρες με ένα ζήτημα - σοκ για τις τοπικές μας κοινωνίες).
Ποιες είναι οι ανάγκες του δικού μας δήμου σε τέτοιες υπηρεσίες;
Αν λοιπόν, οι σύμβουλοι και συνεργάτες πρόκειται να συνδράμουν την δημοτική αρχή για τις ανάγκες του δήμου, είναι λογικό να αναρωτηθούμε αν εκείνη γνωρίζει ποιες είναι αυτές οι ανάγκες. Είναι δηλαδή αναμενόμενο να τις έχει καταγράψει κάπου, να τις έχει ιεραρχήσει, και να τις έχει συσχετίσει με το υπάρχον στελεχιακό δυναμικό των υπηρεσιών και των αιρετών συμβούλων της πλειοψηφίας. Αλλά όντως συμβαίνει κάτι τέτοιο; Αν και πολύ αμφιβάλλω, είναι ίσως σκόπιμο να το ψάξουν οι ευρισκόμενοι στο περιβάλλον της δημοτικής αρχής – τουλάχιστον όσοι διατηρούν αμείωτες τις διερευνητικές και κριτικές τους ικανότητες. 
Τουναντίον, πιστεύω ότι οι προσλήψεις που έγιναν δεν ακολούθησαν την λογική αντιστοίχησης αναγκών και υπηρεσιών, αλλά μιαν άλλη, στην οποία ήδη έχουμε αναφερθεί διεξοδικά (βλέπε εδώ και εδώ). Για παράδειγμα, αν κανείς ψάξει λίγο, θα δει ότι:
-  Στην σύμβαση της πρώτης (χρονικά) ειδικής συμβούλου ΔΕΝ αναφέρεται καθόλου το αντικείμενο της εργασίας της (!), παρά μόνο ότι διατηρεί τον ίδιο τομέα δραστηριότητας, που όμως παραμένει ο ίδιος με την προηγούμενη θητεία της (ως συμβούλου του Βορριά). Να ‘ναι άραγε τα ευρωπαϊκά προγράμματα, όπως λεγόταν τότε;
-  Στην σύμβαση του δεύτερου ειδικού συμβούλου αναφέρεται ότι θα παρείχε υπηρεσίες σε ζητήματα οικονομικά (όπου είναι και η επαγγελματική εξειδίκευση του συγκεκριμένου προσώπου) και οργάνωσης του γραφείου δημάρχου. Πλην όμως, όπως άλλωστε όλοι γνωρίζουν, το αντικείμενο της εργασίας του ήταν κυρίως η υποστήριξη (μάλλον υποκατάσταση) του αντιδημάρχου τεχνικών (που χωρίς αυτόν ομολογουμένως δείχνει πελαγωμένος πλέον), του ίδιου του δημάρχου, αλλά και πολλών άλλων...
-  Στην σύμβαση του τρίτου συμβούλου αναφέρεται ο τομέας της Πληροφορικής και των συναφών προγραμμάτων του ΕΣΠΑ. Να υποθέσω λοιπόν ότι στους τρεις μήνες που φαίνεται ότι έχει προσληφθεί, πέραν της υποβολής προτάσεων σε προγράμματα (που όλοι γνωρίζουν ότι είναι βαλτωμένα καιρό – και δυστυχώς μάλλον θα συνεχίσουν να είναι), όλο και θα έχει επεξεργασθεί κάποια εισήγηση, όπου να αποτυπώνεται η υφιστάμενη κατάσταση του δήμου σχετικά με τις νέες τεχνολογίες και κάποιο σχέδιο για την μετάβαση του δήμου στην ‘ψηφιακή εποχή’. Υποθέτω σωστά ή αφελώς;
Αφήνω εντελώς ασχολίαστες τις περιπτώσεις των άλλων ειδικών συμβούλων – συγγενών αιρετών. Αναρωτιέμαι όμως αν έχουμε εξαντλήσει όλες τις ανάγκες του δήμου, που είναι μάλλον μη καταγεγραμμένες. Ή αν πρόκειται κάθε φορά που αντιλαμβανόμαστε ότι κάτι έχουμε ξεχάσει, να προσλαμβάνουμε κι άλλους συμβούλους ή και εταιρείες δίπλα σε κείνους που ήδη υπάχουν – και πάει λέγοντας… (σαν τον George με τους εκατό και βάλε συμβούλους και συνεργάτες θα γίνουμε).
Πώς όμως διαλέγει κανείς τους κατάλληλους συμβούλους;
Εμένα τουλάχιστον μου μοιάζει πολύ απλό. Αφού έχεις καταγράψει την συγκεκριμένη ανάγκη (τι ζητώ, πότε θέλω να το έχω), προδιαγράφεις τις γνώσεις, ικανότητες κλπ που θα πρέπει να έχουν εκείνοι-ες που θα σου το εξασφαλίσουν, το χρονικό διάστημα που θα τους χρειαστείς, καθώς και τα χρήματα που πρόκειται να δαπανήσεις για τον σκοπό αυτό. Κατόπιν, βγάζεις μια ωραία και απλή ανακοίνωση, που φροντίζεις να φτάσει και στο τελευταίο σπίτι και γραφείο της ευρύτερης περιοχής, ζητώντας από κάθε ενδιαφερόμενο να υποβάλλει τα χαρτιά του και τις ιδέες του σχετικά με τις ανάγκες σου. Καμιά φορά, τα καλά βιογραφικά δεν λένε τίποτα – ενώ μια καλή ιδέα λέει πολλά για την χρησιμότητα του προσώπου που την διατυπώνει.
Τι απ’ όλα αυτά έγινε; Μάλλον τίποτα. Ο δήμαρχος, έχοντας προεπιλέξει, υπέγραψε μιαν απόφαση που του ετοίμασαν οι υπηρεσίες, την έβαλε στο συρτάρι για μερικές ημέρες και ω του θαύματος εμφανίσθηκε ο/η μοναδικός υποψήφιος για την θέση και την πήρε. Κι αυτό επαναλήφθηκε και στις 4 διαδικασίες ‘προκήρυξης’ – πρόσληψης. Παρωδία θα μου πείτε. Παράσταση λέω εγώ, που θίγει κυρίως τους συμβούλους (γιατί δυστυχώς πάνω τους πέφτει η μπόρα) και τις υπηρεσίες που συνεργούν. Όσο για τον δήμαρχο, θαρρώ πως ‘απλώς κάνει την δουλειά του’, χωρίς να ντρέπεται όλα τα (άλλα) σπουδαγμένα παιδιά και τυχόν έμπειρους επαγγελματίες της πόλης…
Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει; Όπως μου πρότεινε ένας φίλος αναγνώστης, να συνεργαστεί ad hoc με περισσότερους επιστήμονες και επαγγελματίες (κατά προτεραιότητα της πόλης μας) για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και σε συγκεκριμένο τομέα που ο καθένας και η καθεμιά από αυτούς εξειδικεύεται. Ή ακόμα, κάποιους από αυτούς να τους προσλάβει μέσα από τους τεχνικούς συμβούλους των έργων ΕΣΠΑ, το κόστος των οποίων δεν επιβαρύνεται ο δήμος, αλλά το πρόγραμμα. Κι άλλα πολλά, όρεξη να υπήρχε και βούληση – και όχι εξάρτηση..
Πόσο ανεκτή είναι πλέον η λογική: ‘έτσι έκαναν και οι προηγούμενοι’;
Αντ’ αυτού όμως, παίζει το γνωστό επιχείρημα: “μα έτσι έκαναν και οι προκάτοχοι”. Δεν έχει νόημα να σταθούμε στην ουσία αυτού του σκόπιμα αφελούς σκεπτικού. Απλώς θα σημειώσω ότι τις περισσότερες φορές (προεκλογικά) οι δημοτικοί άρχοντες διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι ‘είναι διαφορετικοί από τους άλλους’ και γι αυτό διεκδικούν την ψήφο μας. Την επαύριον όμως της νίκης τους αντιγράφουν τις κακές πρακτικές των αντιπάλων τους και μάλιστα με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Ίσως γιατί έχουν δει ότι ‘πιάνουν’ στους ανόητους ιθαγενείς – εμάς δηλαδή…  Μέχρι πότε όμως; Δεν νομίζω ότι αυτό θα τους βγει σε καλό για πολύ ακόμα. Κι όταν έρθει ο χαμός, δεν θα στέκουν οι δικαιολογίες του τύπου ‘εγώ (σας) το έκανα μόνο για λίγο, ενώ ο άλλος για πολύ’. Απλώς, θα τους πάρει όλους η μπάλα…

Πόσο δύσκολα μπορεί να δει ένας άρχοντας τα λάθη του και να μάθει από αυτά;
Εδώ είναι ίσως το σημαντικότερο ζήτημα απ’ όλα όσα συζητάμε. Είναι αλήθεια ότι το όλο στήσιμο του πολιτικού παιχνιδιού τους εμποδίζει να δουν την σκοτεινή πλευρά τους, όπως την βλέπουμε όσοι είμαστε έξω από τον χορό ή – ακόμα χειρότερα – που μας τσαλαπατάνε τις αξίες και τα ιδανικά μας. Έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές στο θέμα της γνώσης μέσα από την αναγνώριση των λαθών - τόσο εγώ μέσα από διάφορες αναρτήσεις, όσο και σεις με τα σχόλιά σας. Νομίζω ότι αξίζει να ξαναδεί κανείς τα γραφόμενα στα “καινούργια κρασιά και παλιά ασκιά”, στην “εξουσία σαν ναρκωτικό” και στο “road to nowhere” (τα περί αυτό-αναφοράς).
Μα πιο σημαντικό είναι να κοιτάξει κανείς στην προσωπική του διαδρομή και να θυμηθεί περιπτώσεις που έκανε το ίδιο όταν βρισκόταν σε θέση άμυνας, όταν υπερασπιζόταν το λάθος του απέναντι σε άλλους – αντί να το παραδεχθεί και να προχωρήσει. Στις περιπτώσεις αυτές ο καθένας μας θα βρει μέσα του έναν μικρό δήμαρχο… Και όταν το κατανοήσει αυτό βαθιά, τότε την επόμενη φορά που θα είναι μάρτυρας ή θύμα παρόμοιας αδικίας, όχι μόνο δεν θα προσπεράσει (κάνοντας γαργάρα το πρόβλημα), αλλά τουναντίον θα του είναι ευκολότερο να υπερασπιστεί τον εαυτό του ή άλλον απέναντι στην κατάχρηση της εξουσίας.

 Πρέπει να είναι κανείς επώνυμος για να επισημάνει τα λάθη και να ζητήσει την διόρθωσή τους;
Ακριβώς με αυτό το σκεπτικό, πιστεύω ότι κάθε ανώνυμος-η, blogger ή μη, μπορεί να επισημαίνει τα λάθη των ισχυρών και να απαιτεί την διόρθωσή τους. Ταυτόχρονα όμως να είναι μεγαλόκαρδος-η αρκετά ώστε να δέχεται την συγγνώμη τους – όχι όμως για απλή κατανάλωση, αλλά και την ειλικρινή και έμπρακτη μεταμέλεια, στην οποία όλοι έχουμε δικαίωμα. Ειδικά δε αυτό νομίζω ότι είναι προνόμιο του ανώνυμου (και αδύναμου), γιατί οι επώνυμοι και ισχυροί έχουν παραπανίσιους δαίμονες και σειρήνες που τους παραπλανούν. 

Τελειώνοντας κάπου εδώ την ανάρτηση αυτή, επιθυμώ να επισημάνω ένα σημείο.
Το νόμιμο δικαίωμα της επιλογής που εντέλει διατηρεί ο δήμαρχος (όπως και ο καθένας στο σπιτικό του) δεν μειώνει στο ελάχιστο την υποχρέωσή του για λογοδοσία αναφορικά με τα πεπραγμένα, το ήθος και τα αποτελέσματα της αρχής του. Και φυσικά δεν αναφέρομαι εδώ στις κλασικές συνεντεύξεις, αλλά σε διαδικασίες πραγματικά ανοικτές στο κοινό. Διαδικασίες από τις οποίες η δημοτική αρχή να επιζητά να μαθαίνει και να βελτιώνεται και όχι να την σκαπουλάρει και να πουλήσει φούμαρα.
Αλλά φοβάμαι ότι αυτά τα 'παραμύθια' προϋποθέτουν λύκους χορτάτους...

1 σχόλιο:

  1. Ανώνυμος15/6/11 2:33 μ.μ.

    ΜΗΝ ΧΑΛΑΣ ΤΗΝ ΠΕΝΑΣ ΣΟΥ ΓΙΑΤΙ ΑΠΕΥΘΥΝΕΣΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ ΣΕ ΩΤΑ ΜΗ ΑΚΟΥΟΝΤΩΝ Ή ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΜΑΣ "ΞΕΡΕΙ Ο ΒΛΑΧΟΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΠΟΓΓΟΣ" ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΘΙΓΕΙΣ ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΟ ΔΗΜΟ ΑΦΟΥ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΜΕ ΒΑΣΕΙ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΑΛΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΟΝΤΟΦΘΑΛΜΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΕ ΜΙΑ ΠΕΡΙΟΔΟ ΜΑΛΙΣΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΟΙ ΝΕΟΙ ΔΗΜΟΙ ΝΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑΣ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ.

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή