.

ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΙΗΓΗΘΕΙΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΔΙΟΝΥΣΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΣΤΕ MOZZILA FIREFOX

Κυριακή, 14 Ιουλίου 2013

Για τις συνεργασίες και τη σύνθεση των διαφορετικών

Έλαβα και αναδημοσιεύω ένα ενδιαφέρον κείμενο που πραγματεύεται το θέμα των συνεργασιών και της σύνθεσης των διαφορετικών απόψεων.

ΕΚ ΤΩΝ ΔΙΑΦΕΡΟΝΤΩΝ ΚΑΛΛΙΣΤΗΝ ΑΡΜΟΝΙΑΝ
Δυσκολίες, προϋποθέσεις και καρποί της Σύνθεσης

Η καλύτερη αρμονία προκύπτει από τα διαφορετικά, ισχυριζόταν πριν εικοσιπέντε αιώνες ο Ηράκλειτος, προσθέτοντας ότι το αντίρροπο είναι συμφέρον, γιατί όλα γεννιούνται από την έριδα, την πάλη μεταξύ τους. Η ρήση του Ηράκλειτου, όπως θα προσπαθήσω να δείξω παρακάτω, αποτελεί την απάντηση σε όσους πιστεύουν ότι η Σύνθεση είναι εφικτή μόνο μεταξύ παρόμοιων ή συναφών απόψεων, αντιλήψεων και φιλοσοφιών.

Οι άνθρωποι συνεργάζονται για δύο βασικούς λόγους. Ο ένας είναι για να πετύχουν από κοινού κάτι, που γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να πετύχουν από μόνοι τους. Ο άλλος λόγος είναι γιατί απλά τους αρέσει να κάνουν κάτι μαζί. Στην πρώτη περίπτωση υπάρχει αμοιβαία ανάγκη, ενώ στη δεύτερη αμοιβαία επιθυμία. Η ανάγκη δεν εκπληρώνεται πάντα και αυτό συχνά γεννά απογοήτευση για τη χαμένη προσπάθεια. Από την άλλη, η επιθυμία, που στηρίζεται στην έλξη ή την εξοικείωση, τις περισσότερες φορές μας ‘ανταμείβει’ με μια ευχάριστη αίσθηση. Γιατί είναι φυσικά ευχάριστο να κουβεντιάζεις ανέμελα με φίλους ή να μοιράζεσαι μια αγαπημένη ασχολία μαζί τους.
Και είναι η ανάμνηση τέτοιων όμορφων στιγμών που μας κάνει συχνά να αναζητούμε τους συνεργάτες μας ανάμεσα στους φίλους μας και σε όσους μας δημιουργούν μιαν αίσθηση οικειότητας ή ασφάλειας. Βεβαίως, όπως ανακαλύπτουμε εκ των υστέρων, η λανθασμένη αυτή τακτική δεν δίνει πάντα το ποθούμενο αποτέλεσμα. Γιατί προβάλλουμε πάνω τους (αβίαστα και αυθαίρετα) προσδοκίες και απαιτήσεις, που δεν είναι διατεθειμένοι ή ικανοί να αναλάβουν.
Κάτι αντίστοιχο κάνουμε όταν a priori επιλέγουμε να συνεργαστούμε, πχ στην πολιτική, με όσους μοιραζόμαστε κοινές ή παραπλήσιες αντιλήψεις και θέσεις. Η ιδεολογική συνάφεια μετατρέπεται τότε, το ίδιο αβίαστα και αυθαίρετα, σε προσδοκία για κοινή και αδιατάρακτη πορεία και σχέσεις κατανόησης. Κάτι που βεβαίως δεν επαληθεύεται από την πράξη. Γιατί η κατανόηση δεν αρκεί από μόνη της να επιλύσει το πρόβλημα. Χρειάζεται και κάτι ακόμα, που θα δούμε παρακάτω. Και όταν τα πράγματα κολλήσουν, επιστρέφει η αίσθηση της απογοήτευσης (ή και της προδοσίας), χωρίς να μπορούμε να καταλάβουμε τι πήγε πάλι λάθος.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι το παραγόμενο αποτέλεσμα είναι σχεδόν πάντα πολύ κατώτερο της αρχικής υπόσχεσης, που αποτελεί τη βάση μιας συμμαχίας μεταξύ ομοειδών ή συναφών κοσμοαντιλήψεων. Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Γιατί αυτό που η κάθε πλευρά ‘βλέπει’ είναι μόνο μια αποσπασματική πτυχή της πραγματικότητας. Και αυτό που μια τέτοια συμμαχία οραματίζεται και προσπαθεί να επιτύχει είναι μια μόνο από τις πολλές δυνατές εκδοχές του μέλλοντος, που δυστυχώς στο τέλος αφήνει πολλούς έξω.
Τα παραπάνω είναι ιδιαιτέρως έντονα σε εποχές αβεβαιότητας και κρίσης. Γιατί τότε, η κάθε ομάδα γαντζώνεται από τα στερεότυπά της και, χωρίς να αμφισβητεί την ορθότητά τους όπως η Κρίση προτρέπει, ζητά να τα επιβάλλει, δημιουργώντας νέα αδιέξοδα. Από τη μοίρα αυτή δεν εξαιρούνται όσοι (ή τουλάχιστον οι περισσότεροι που) αναλαμβάνουν να διαπραγματευθούν τα αρχικά αδιέξοδα. Γιατί όντας κι αυτοί όμηροι των στερεοτύπων της ομάδας τους, νιώθουν το βάρος της δέσμευσης περισσότερο σε αυτά, παρά στην εξεύρεση λύσης.
Το καλύτερο λοιπόν που μπορεί να πετύχουν είναι ένας συμβιβασμός, που όμως δεν αφήνει κανέναν ικανοποιημένο. Αλλιώς, όπως συνηθίζουμε να λέμε, ό,τι δεν λύνεται, κόβεται! Οπότε, όλοι οι διαθέσιμοι πόροι κάθε πλευράς αφιερώνονται στη ‘μητέρα των μαχών’. Εύλογα λοιπόν στο τέλος, το αποτέλεσμα υπολείπεται της αρχικής υπόσχεσης.
Τι θα μπορούσε όμως να γίνει διαφορετικά;
Ας θυμηθούμε ότι το παραπάνω αδιέξοδο μονοπάτι ξεκινά από το σταυροδρόμι, όπου διαλέξαμε την επιθυμία αντί της ανάγκης. Δηλαδή, δεν επιλέξαμε να συνεργαστούμε στη βάση της επίτευξης αυτού που δεν μπορούμε να πετύχουμε μόνοι. Αλλά στη βάση της επιθυμίας μας για την ύπαρξη ενός (δικού μας) ‘ξεκάθαρου’ κόσμου, που θα έχει (τη δική μας εκδοχή για) σαφήνεια και σταθερότητα και μέσα στον οποίο θα νιώθουμε ‘ευχάριστη οικειότητα’ και ασφάλεια.
Αυτή η ψευδαίσθηση είναι η μεγαλύτερη δυσκολία για κάτι διαφορετικό. Σχετίζεται με τον φόβο μπροστά στην απώλεια της παλιάς μας γνώριμης ταυτότητας, ακόμα και αν αυτή δεν μας χρησιμεύει πια. Είναι το ‘ναρκωτικό’ που αναζητάμε, όταν οι απαιτήσεις της (πραγματικής) πραγματικότητας μας δυσκολεύουν. Όπως όμως η κοινή εμπειρία μας διδάσκει, σε τέτοιες στιγμές, η λύση δεν βρίσκεται στα ναρκωτικά, αλλά στην υπέρβαση του εαυτού μας. Μια υπέρβαση που οδηγεί σε ένα νέο εαυτό, καλύτερο.
Αυτό χρειάζεται να γίνει και στο θέμα των (πολιτικών) συνεργασιών. Να επανεξετάσουμε τις κλασικές συνταγές και να υπερβούμε τις στερεότυπες συνήθειες, που μας εμποδίζουν να δούμε με άλλα μάτια. Που οι δεδομένες απαντήσεις τους μας εμποδίζουν να διατυπώσουμε τις κατάλληλες ερωτήσεις. Εκείνες που θα μας φέρουν πιο κοντά σε νέες απαντήσεις για το τι μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά και πώς. Χρειάζεται δηλαδή να πάρουμε το άλλο μονοπάτι, το μονοπάτι της ανάγκης.
Στο σημείο αυτό, ο λόγος του Ηράκλειτου μπορεί να μας βοηθήσει. Ο Ηράκλειτος θεωρούσε ότι παρόλη την πολυμορφία του, ο κόσμος είναι ενιαίος. Το κάθε τι υπάρχει εφόσον υπάρχει και το αντίθετό του. Εξορίζοντας ή ξορκίζοντας το ένα, το άλλο καθίσταται ανίκανο να παράγει και να εξελίσσεται. Η αρμονία δεν συνίσταται στην εναντίωση των αντιθέτων και την επιβολή του ενός πάνω στο άλλο, αλλά στο πάντρεμά τους, αφού αποτελούν μέρη του ίδιου συνόλου. Δυόμιση χιλιάδες χρόνια μετά, ο Καρλ Γιουνγκ τον επιβεβαίωσε, μιλώντας κι αυτός για την σημασία του ‘γάμου των αντιθέτων’ στη ψυχολογική εξέλιξη και ωρίμανση του ανθρώπου.
Το καινούριο λοιπόν, το οραματικό, προκύπτει πάντα και μόνον από τα διαφορετικά. Γιατί αυτά εμπεριέχουν τις διαφορετικές πλευρές του όλου, που πρέπει να ανασυνθέσουμε σε μια νέα ενότητα, ανώτερου επιπέδου. Αλλιώς, το αποτέλεσμα θα είναι μονόπλευρο και ως εκ τούτου ανάπηρο. Γιατί τα ‘ίδια’ μπορούμε μόνο να τα σωρεύσουμε ή να τα παρατάξουμε, πάνω ή δίπλα στα όμοιά τους. Όχι όμως να τα συνθέσουμε. Όπως άλλωστε μαρτυρά η ίδια η λέξη, η σύνθεση (συν + θέση) εμπεριέχει και τις δύο πλευρές και όχι μόνο τη μία, όπως η θέση ή η αντίθεση.
Αλλά η σύνθεση δεν είναι συμβιβασμός. Ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο, ο συμβιβασμός αναγνωρίζει και διαχειρίζεται μόνο αποχρώσεις του γκρίζου. Ενώ η σύνθεση ‘βλέπει’, ως εν δυνάμει λύσεις, όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου!
Όμως για να συμβεί σύνθεση, πρέπει η κάθε πλευρά να αφεθεί και να επιτρέψει στην άλλη να την επηρεάσει. Έτσι μόνο θα μπορέσει και αυτή να επηρεάσει με τη σειρά της. Φυσικά, μια τέτοια διαδικασία είναι ιδιαίτερα απαιτητική και η εμπειρία των περισσοτέρων μας σ’ αυτήν είναι δυστυχώς από φτωχή έως ανύπαρκτη. Κι έτσι δεν μπορούμε να φανταστούμε ότι είναι δυνατή. Εξ ου και οι δικαιολογίες για ανυπέρβλητες δυσκολίες και το ανέφικτο του στόχου, που συνήθως επικαλούμαστε όταν φτάνουμε στο διά ταύτα. Οι αιτιάσεις αυτές απλώς φανερώνουν ότι δεν είμαστε ικανοί και ώριμοι να ξεφύγουμε από τα παλιά μας μοτίβα, έστω και αν έχουν αποδειχθεί ανίκανα να μας προχωρήσουν παρακάτω. Ότι δεν έχουμε ακόμα την απαραίτητη βούληση για κάτι τέτοιο.
Βεβαίως, το ‘πέρασμα του κατωφλιού’ δεν είναι κάτι που μπορούν να κάνουν όλοι, αλλά λίγοι και αποφασισμένοι. Που έχουν δει την ευρύτερη εικόνα και τον ρόλο τους μέσα σ’ αυτήν, με όσα κάνουν και κυρίως με όσα παραλείπουν. Που έχουν συνειδητοποιήσει ότι μπορεί κανείς να λειτουργήσει σαν μέρος της λύσης, μόνον αν έχει αντιληφθεί τον ρόλο του σαν μέρος του προβλήματος και έχει αποφασίσει να αλλάξει. Τον εαυτό του, τον ρόλο και τελικά την κατάσταση.
Υπάρχουν τρεις τουλάχιστον προϋποθέσεις για όσους και όσες επιλέξουν να υπερβούν εαυτούς και αντιλήψεις και να αναδυθούν ως συνθετικοί ηγέτες σε μια νέα εποχή.
-  Κατ’ αρχάς, να υπάρχει ένα μίνιμουμ κοινό έδαφος, που να προκύπτει από μια κοινή ανάγκη και πάνω στο οποίο να οικοδομηθεί η συνεργασία.
-  Δεύτερο, να καλλιεργήσουν οι ίδιοι σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ τους. Αυτό θα τους βοηθήσει να κάνουν αυτό που πρέπει να κάνουν.
-  Και τρίτο, να απαγκιστρώσουν το μυαλό τους από εικόνες και προσδοκίες που τους κρατούν όμηρους του παρελθόντος. Αυτό θα τους επιτρέψει να δουν τι είναι αυτό που ζητά να εκδηλωθεί και να μηχανευθούν τρόπους για να το διευκολύνουν να γεννηθεί.
Σε πρακτικό επίπεδο, μια καλή μέθοδος που οι ‘ετερόκλητες’ δυνάμεις μπορούν να ακολουθήσουν, αν πραγματικά επιθυμούν να συνεργαστούν, είναι να εστιάσουν στο πρόβλημα με διαφορετικό τρόπο. Να μετατοπίσουν την προσοχή τους από τα θεωρητικά διλήμματα σε κάποια κρίσιμα ζητήματα, που υπάρχουν μπροστά τους και ζητούν πιεστικά λύση.
Και να το κάνουν με την αφέλεια ενός παιδιού, όχι με την (προκατειλημμένη) εμπειρία των ενηλίκων. Να σκεφτούν δηλαδή με τρόπο που μέχρι τώρα δεν τολμούσαν, γιατί αμφισβητούσε την κυρίαρχη αντίληψη και πρακτική τους. Να επιτρέψουν ερωτήματα για οτιδήποτε τους δυσκολεύει και ιδιαίτερα να σταθούν εκεί που η ‘αφήγησή’ τους φαίνεται να κομπιάζει, όπως το χτένι σταματά στο κόμπο. Γιατί εκεί μπορεί να υπάρχουν ‘διακλαδώσεις’ νέας γνώσης και νέα μονοπάτια πράξης.
Η διαδικασία αυτή θα βελτιώσει την ικανότητά τους να αντιμετωπίζουν με δημιουργικό και αποτελεσματικό τρόπο τα δύσκολα και σύνθετα προβλήματα, δηλαδή αυτά που έχουν πολλές και διαφορετικές πτυχές. Αυτό ακριβώς είναι το σημαντικότερο εφόδιο που εγγυάται την επιτυχή εξέλιξη μιας οποιασδήποτε συμπόρευσης και δίνει καρπούς στην πορεία.
Το αν οι καρποί της συνεργασίας ανάμεσα σε διαφορετικές πλευρές θα είναι πλούσιοι, εξαρτάται από την επίμονη καλλιέργεια του εδάφους και την διαρκή φροντίδα για να ριζώσει η σχέση. Εξαρτάται ακόμα από την ένταση της αίσθησης κοινότητας για τον χώρο αυτό. Και τέλος, εξαρτάται από τη δυνατότητα της συγχώρεσης (συν + χωρώ) των ‘άλλων’ για την ετερότητά τους, δηλαδή για τη διαφορετικότητά τους.
Στέφανος Μιχιώτης
stefanos@tetras-consult.gr

17 σχόλια:

  1. Ανώνυμος14/7/13 3:37 μ.μ.

    Κ. Μιχιωτη,
    στο ενδιαφερον κειμενο σου εχω να προσθεσω μια χρησιμη πρακτικη πληροφορια.
    Σ'αυτους που βρισκονται πριν απο το 'κατωφλι' και σκεπτονται πως να το διαβουν,ας ξεκαθαρισουν πρωτα με τον εαυτον τους γιατι το θελουν και ας πεισουν τους συνεργατες τους με ξεκαθαρο τροπο οτι αυτοι ειναι οι καταλληλοτεροι.

    Αυτο ειδα να προκυπτει απο την ομιλια του Αλεξη Τσιπρα, το σαββατο το μεσημερι στην τηλεοπτικη μεταδοση της απο το συνεδριο του ΣΥΡΙΖΑ.
    ειδα ενα νεο ηγετη με ολα τα χαρακτηριστικα του ηγετη, με απαγκιστρωμενο μυαλο και σαφη ροτα προς το ανεφικτο και κατι χαμογελασε μεσα μου.
    ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΕ το κουμαντο του, αυτες ειναι οι ΑΡΧΕΣ μας,οποιος δεν συμφωνει ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ!!!
    Με την τελευταια λεξη εβγαλε απο πανω του ολο το δυσκολο.
    Ακομη και στην συνιστωσα του ΓΛΕΖΟΥ, που τον προκαλεσε, την μετετρεψε σε συνισταμενη ιστοριας και δικαιωσε τον αναφερόμενο αλλά κυρίως τον εαυτό του.

    κατα μια παραδοξη συγκυρια κ.ΜΙΧΙΩΤΗ η θεωρητικη μορφη των προτασεων του κειμένου σας,εχουν πρακτικη εφαρμογη στον λογο του ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΟ ΣΥΝΈΔΡΙΟ.
    Ο καλλικρατης επιβαλλει συνεργασίες, λόγω αναγκών, λόγω επιθυμιών, λόγω αδιεξόδων, λόγω......

    Η λύση γιαυτους πού θέλουν να περάσουν το κατώφλι σαν αρχηγοί ειναι.
    Εντιμότητα- ειλεικρίνια- γενναιότητα-διαθεση συνεργασίας-εργατικοτητα- αποφασιστικότητα και ορια λειτουργίας του ΟΛΟΥ.

    Μακαρι να βρεθουν νεοι, να ανοίξουν δρομο ελπίδας για το αυριο του τόπου.
    κα.με

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμος15/7/13 8:23 π.μ.

      κ. Κα.Με

      Δεν παρακολούθησα την ομιλία Τσίπρα ώστε να έχω ιδίαν αντίληψη των όσων αναφέρετε. Στο κείμενό μου όμως δεν προτρέπω για ξεκαθαρίσματα, κουμάντα και χαιρετίσματα. Γιατί όταν "βγάζει κανείς από πάνω του το δύσκολο", όπως αναφέρετε, χωρίς να το επιλύσει, αυτό κάπου αλλού πηγαίνει. Και συνήθως το ξανασυναντά αργότερα πολύ πιο δύσκολο.
      Ευχαριστώ πάντως που μπήκατε στο κόπο να σχολιάσετε.

      Σ.Μ.

      Διαγραφή
  2. Ανώνυμος15/7/13 9:29 π.μ.

    Η αναγκαία σύνθεση είναι απαίτηση της εποχής.
    Αιωρείται το ερώτημα: μπορούν οι δυνάμεις που καλούνται να συνθέσουν μια αυτοδιοικητική πρόταση σε αντιστοιχία με αυτήν την απαίτηση, να αποτινάξουν στερεότυπα και κληρονομημένες πρακτικές;
    Θέλουν;
    Έχουν την ικανότητα;
    Ή θα ακολουθήσουν την πεπατημένη και θα βολευτούν σε μια προγραμματική σούπα, που χωρούν όλοι και κανένας;
    Οι αυταπάτες και οι πικρές διαψεύσεις της Ενωτικής Πρωτοβουλίας το 2010, δεν αφήνουν πολλά περιθώρα για την επανάληψη τέτοιων φαινομένων.
    Το δις εξαμαρτείν....
    Το στοίχημα είναι μεγάλο αλλά μπορεί να κατακτηθεί τους επόμενους μήνες. Υπάρχουν όλες οι απαραίτητες προϋποθέσεις και η συγκέντρωση ικανών δυνάμεων.

    Π.Σ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμος15/7/13 10:25 π.μ.

    Αντιγράφουμε το σχόλιο που μας άφησε ένας αναγνώστης οτάν αναρτήθηκε η πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση του Κου Μιχιώτη..

    Σήμερα συνεργασίες μπορούν να ευδοκιμήσουν μόνο μεταξύ αυτών που δέχονται πως πρέπει να αλλάξει ολοκληρωτικά το σύστημα και η δομή των ανθρώπινων κοινωνιών και σ' αυτούς που θέλουν το υπάρχον σύστημα να διατηρηθεί. Δεν βλέπω πουθενά και σε κανένα πολιτικό κόμα να μπορεί να καταταχθεί στην πρώτη κατηγορία, όπου μπορείς να "συναντήσεις" μόνο "ανθρώπους". Τα κόματα και οι άνθρωποι που συμμετέχουν σ' αυτά, εκούσια ή ακούσια βοηθούν στην διατήρηση του συστήματος αυτού που οδηγεί τον πλανήτη στα μονοπάτια της "κολάσεως". Συμμαχία και συνέγασια οφείλουν να επιδειώξουν οι ίδιοι οι άνθρωποι από τα κάτω - χωρίς καθοδηγητές και "ηγέτες. Και οι συμμαχίες αυτές πρέπει να επιδιώκουν μόνο το απλό, ανθρώπινο, πρακτικό και φυσικό. Δυστυχώς ακόμα περιμένουμε ηγέτες και "φωτισμένους" να μας ενώσουν και να μας σώσουν. Με πιασάρικα συνθήματα ξεκινούν από βαθιές αλήθειες ώστε να γίνουν αγαπητοί (για να καταλήξουν όμως σε επικίνδυνα και στρεβλά μονοπάτια), οι πολιτικάντηδες σ' αυτή τη χώρα στηρίζουν το σύστημα που τους θρέφει αιώνες τώρα. Ο άνθρωπος έγινε αμνός που δεν ζει χωρίς βοσκό. Που 'σαι Σωκράτη να δεις αυτούς που (αυτο)αποκαλούνται απόγονοί σου!

    Dimotes Dionysoy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανώνυμος15/7/13 1:50 μ.μ.

    Συζητάμε δυστυχώς για το μέλλον με όρους παρελθόντος. Και αντί για κύκλους που να μας κρατάνε μαζί βάζουμε κόκκινες διαχωριστικές γραμμές. Πού μάθαμε και κάνουμε τόσο ανόητα πράγματα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ανώνυμος17/7/13 10:06 π.μ.

    Όσο καλές και αν είναι οι αναρτήσεις σου δ/σα δεν περπατάνε. "Ενδιαφέρον" δείχνουν πια μόνο οι δικοί σου άνθρωποι, ενώ κάποιοι άλλοι που δημιουργούσαν ντόρο και επισκεψιμότητα απότι φαίνεται έπαψαν να ασχολούνται μαζί σου. Καιρός ήταν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εκκλησιαστής18/7/13 10:11 π.μ.

      Κάνεις λάθος. Δεν γράφω πια γιατί παρεμβαίνω επωνύμως στις εξελίξεις, αλλά συνεχίζω ως αναγνώστης.

      Διαγραφή
    2. Ανώνυμος18/7/13 2:33 μ.μ.

      Αγαπητέ Ανώνυμε 17/7/13 10:06 π.μ.

      Μάλλον βιαστικό το συμπέρασμά σου.

      Θα πρέπει να εξετάσεις και το ενδεχόμενο πολλοί εκ των σχολιαστών να εκφράζονται ήδη (δημοσίως και επωνύμως) και να παρεμβαίνουν ενεργά με τη συμμετοχή τους στις πρωτοβουλίες που ανθίζουν στους κήπους του δήμου.

      Εκηβόλος 12/9/68

      Διαγραφή
  6. Ανώνυμος17/7/13 7:29 μ.μ.

    Κε Μιχιώτη απο το ύφος της γραφής των σχολίων για το άρθρο σου βγάζω το συμπέρασμα ότι αυτολιβανίζεσαι, Για πρόσεξέτο, όσοι διαβάζουμε Δ/Σ κάτι νογάμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμος18/7/13 4:52 π.μ.

      Κε Ανώνυμε
      Δεν ξέρω τι εννοείς με την αναφορά σου στο "ύφος γραφής" των σχολίων, αλλά τα τρία πρώτα, που υποθέτω ότι αναφέρεσαι, είναι όλα ενυπόγραφα, προέρχονται από διαφορετικά άτομα και κάποια έχουν απόψεις διαφορετικές από τις δικές μου, πράγμα πολύ χρήσιμο βέβαια.

      Για να καταλάβεις πώς ένας άνθρωπος βγάζει συμπεράσματα με βάση τον εαυτό του και τις πεποιθήσεις του και μόνο, σου συνιστώ να διαβάσεις το:

      https://www.facebook.com/notes/stefanos-michiotis/%CE%B7-%CF%83%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BB%CE%B7%CF%88%CE%B7%CF%82/391672364276421

      Σ.Μ.

      Διαγραφή
  7. Ανώνυμος17/7/13 7:35 μ.μ.

    Ευσεβείς πόθοι απελπισμένων κύκλων του συστήματος εξουσίας, που αφού καταπίνουν αμάσητα τα νέα ρήγματα στο εσωτερικό τους, αμπελοφιλοσοφούν ανοήτως καλοκαιριάτικα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ανώνυμος17/7/13 8:47 μ.μ.

    Το πάει από δω το πάει από κει ο κύριος Μιχιώτης, κι ενώ κάτι θέλει να πει, τελικά γράφει πόσο ...ενδιαφέρουσα είναι η Ενωτική Πρωτοβουλία. Ουσιαστικά αν ξαναδιαβάσει κανείς με προσοχή το κείμενό του και γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα θα διακρίνει εύκολα ότι κάνει αυτό, με μικρές παραλλαγές σε μερικά σημεία. Ενώ ορισμένοι σ' αυτό τον τόπο, όπως για παράδειγμα ο κύριος Μιχιώτης, ενδεχομένως έχουν κάτι να πουν, με τον τρόπο που το παρουσιάζουν το ακυρώνουν. Αδικούν τον εαυτό τους και ότι σχεδιάζουν. Αυτό είναι πραγματικά απίστευτο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ανώνυμος18/7/13 1:25 μ.μ.

    Κε Μιχιώτη όπως βλέπεις δεν είμαι ο μόνος που έχει την αυτή με μένα άποψη. Δεν κάνεις για την δουλειά που φτείαχνεσαι. Μείνε στην ΜΚΟ σου και στα σχόλιά σου. Θα είσαι πιό χρήσιμος. Δεν είσαι ούτε Καλαφατέλης ούτε Νικητόπουλος ούτε καν Πασιπουλαρίδης. Εκτος και αλλάξεις την νοοτροποία των Δινυσισαίων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ανώνυμος18/7/13 4:17 μ.μ.

    ΥΓ 2. Ο τρόπος συγκρότησης της Ενωτικής Πρωτοβουλίας ουδεμία σχέση είχε με τα όσα περιγράφω στο άρθρο μου. Ήταν ένας συμβιβασμός της συμφοράς και όχι μια σύνθεση διαφορετικών, όπως σαφώς είχα δηλώσει δημοσίως κατά την αποχώρησή μου τον Ιούλιο του 2010.

    ΣΜ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ανώνυμος18/7/13 5:08 μ.μ.

    Έγραφα στο σχόλιο που έφαγε ο ηλεκτρονικός δαίμων ότι περίμενα και τέτοια σχόλια σαν του ανώνυμου 8.47 πμ και 1.25 μμ. Δηλαδή γενικόλογα, ασαφή, χωρίς συγκεκριμένα πράγματα να αντικρούσουν, με υπονοούμενα και πατροναριστικές υποδείξεις για το μέχρι πού μπορεί να κάνει ο καθένας. Μια αντιπροσωπευτική εικόνα των παλαιο-παραγόντων της πόλης και της χώρας, αλλά στην πιο μπανάλ και ανορθόγραφη εκδοχή.

    Σε δύο πράγματα μόνο συμφωνώ μαζί τους.
    1) Ότι δεν είμαι κανένας άλλος παρά ο εαυτός μου.
    2) Η νοοτροπία πολύ δύσκολα αλλάζει στους ανθρώπους. Το ίδιο και η αγραμματοσύνη. Η αλλαγή τους απαιτεί αυτογνωσία και πειθαρχία.

    ΣΜ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ανώνυμος19/7/13 6:59 μ.μ.

    φιλε σμ ,πολύ εγγράμματος μας το παιζεις,κυριως οταν βρίσκεσε σε πολιτική αμηχανία, εσύ και ενας φίλος σου επικαλεισθε την ορθογραφία.
    πάντως απο πολιτική ορθογραφία θα τα βρητε ζόρικα,
    με ολους αυτους που μαζέψατε απο την ΑΔΚ ετοιμαστητε για πολιτική γυμναστική με γυμναστή τον πάσσι η κάποιον βοηθό του.

    ΣΤ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Ανώνυμος19/7/13 9:35 μ.μ.

    Όταν στερεύουν τα επιχειρήματα και οι ιδέες ΣΤ, τότε τη θέση τους παίρνουν σε μόνιμη κι επαναλαμβανόμενη βάση η αφόρητη παπαρολογία και μπουρδολογία.
    Κατανοητή η μελαγχολία σας από τις εξελίξεις.
    Καληνύχτα κύριε στη μοναξιά κι απελπισία σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή