.

ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΙΗΓΗΘΕΙΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΔΙΟΝΥΣΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΣΤΕ MOZZILA FIREFOX

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

Το "αντίπαλο δέος" (1): Υπέρβαση ή Αυτισμός;

Αναδημοσιεύω ένα απόσπασμα από πρόσφατη ανάρτηση του Χαρίδημου Τσούκα για τον αυτισμό των πολιτικών μας ταγών - και ίσως όχι μόνο. Συστήνω να το διαβάσουν ιδίως οι διαβουλευόμενοι για τη δημιουργία του "αντίπαλου δέους" του Καλάφι και να αναλογιστούν πόσο υπερβατικοί (ή πόσο αυτιστικοί) είναι οι ίδιοι.

Πόνος που χωρίζει και πόνος που ενώνει 

Δείτε, ξανά, το χάλι μας: ακόμη κι όταν στα κόμματά μας δίνονται ευκαιρίες να ομονοήσουν αυτά προτιμούν τον καυγά! Δεν είναι, φυσικά, τυχαίο. Η κυρίαρχη αυτιστική πολιτική κουλτούρα παράγει πόλωση, άκρατο καιροσκοπισμό, προσπορισμό πλεονεκτήματος μέσω της ρητορικής κατασκευής του «αντιπάλου». Όχι, δεν πρόκειται για παράγωγο του φυσιολογικού πολιτικού ανταγωνισμού, αλλά για στρέβλωσή του. Στην αυτιστική κουλτούρα οι επιδιώξεις των «παικτών» δεν υπηρετούν κοινούς σκοπούς, ούτε κρίνονται με κοινά κριτήρια αναφοράς. Ο καθένας ενεργεί ως «ιδιώτης» - προωθεί καιροσκοπικά, πολωτικά, και αμετροεπώς την κατίσχυσή του έναντι των άλλων.

Ο πολιτικός αυτισμός διακρίνεται από τρία γνωρίσματα. Πρώτον, διαστρέφει την επικοινωνία (τη μετοχή στον κοινό λόγο) κατασκευάζοντας ιδιοτελώς το δικό του γλωσσικό ιδίωμα. Δεύτερον, συνιστά ένα κλειστό σύστημα σκέψης, με αυτο-επιβεβαιωτικά κριτήρια εγκυρότητας. Και τρίτον, προσλαμβάνει την πραγματικότητα μέσα από την κατασκευή «εχθρών».

Η δολοφονία ενός πολίτη από νεοναζί τραμπούκο, αντί να αποτελέσει μια ευκαιρία για τα κόμματα του δημοκρατικού πλαισίου να ομονοήσουν στην καταδίκη της βίας (παραδειγματίζοντας έτσι τους πολίτες ότι, παρά τις έντονες διαφορές τους, υπάρχουν θέματα που τους ενώνουν), καθίσταται μια ακόμα αφορμή πολωτικής αντιπαράθεσης! Το τραγικό περιστατικό χρησιμοποιείται για να πληγεί ο αντίπαλος, όχι για να προασπισθούν κοινές αξίες! Ο πόνος δεν ενώνει, χωρίζει.

Η πρωτόγονη η πολιτική σκέψη των ταγών μας απορρέει από την αγωνιώδη προσπάθειά τους για αυτο-επιβεβαίωση και ωμή κατίσχυση. Η γλώσσα διαστρέφεται, η λογική παραβιάζεται, επίπεδα ανάλυσης συγχέονται, η αιτιότητα κατασκευάζεται, οι αποχρώσεις χάνονται. Η εμμονική προσπάθεια για κατίσχυση παράγει ασυναρτησίες.

Δείτε τώρα τον ώριμο, τύπου Γκάντι, λόγο ενός πολίτη, φίλου του Π. Φύσσα, ο οποίος σε εκδήλωση στη μνήμη του είπε: 
Ο μεγαλύτερος φασίστας είναι ο ίδιος μας ο εγωισμός. Τώρα που μιλάμε για τον Παύλο κάποιοι εκεί έξω μιλάνε για εκδίκηση. Εμείς όμως συνιστάμε ψυχραιμία. Γιατί; Διότι εμείς είμαστε ψυχικά πολύ καλύτερα. Εμείς θέλουμε ακόμα κι αυτοί που σκοτώσανε κάποιον να πάρουν αγάπη… Να τους δώσουμε κι αυτούς ελπίδα… Δεν διψάω για εκδίκηση, διψάω για φως. Αν είναι να κερδίσουμε αυτόν τον πόλεμο με δεκάδες κρεμασμένους στις πλατείες, καλύτερα να τον χάσουμε». 
Ο πόνος εδώ δεν χωρίζει, γίνεται έναυσμα υπέρβασης.

2 σχόλια:

  1. Ανώνυμος5/10/13 9:04 π.μ.

    "Tο θέμα των συμμαχιών σε επίπεδο τοπικής κοινωνίας μάλλον κάποιους άλλους πρέπει να αφορά περισσότερο από ό,τι εμάς. Διότι οι δήμαρχοι και οι Περιφερειάρχες που θα υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε Δήμο και σε κάθε Περιφέρεια, θα είναι στο δεύτερο γύρο." - A.Tσίπρας.
    Για δες που νόμιζα ότι οι συμμαχίες πρέπει να απασχολούν όλους τους συμμάχους και όχι τους πιο μικρούς... Όπως ακριβώς το είπες διονυσοσκουφίτσα, αυτισμός ή υπέρβαση;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος5/10/13 5:49 μ.μ.

    από "την αυτιστική κουλτούρα........μέχρι εχθρών." όπου κεντρική πολιτική, βάλε δήμος Διονύσου. Παίρνεις άριστα!!!

    Γιά τα υπόλοιπα διάβασε το "ας πρόσεχαν " του Καβάφη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή